Заңның көрінбейтін архитектурасы: Бізді торға қамайтын темір ме, әлде құлаудан сақтайтын қанат па?
Күнделікті күйбең тіршілікте біз «заң» ұғымымен тек жағымсыз жағдайларда ғана бетпе-бет келетіндей көреміз. Бағдаршамның қызыл түсі, салық декларациясы, төлқұжат ауыстыру кезектері немесе айыппұлдар – осының бәрі санамызда заңды адам бостандығын шектейтін, оны белгілі бір қалыпқа (рамкаға) салып, қыспаққа алатын «жасанды кедергі» ретінде қабылдауға мәжбүрлейді. Алайда, егер сәл тереңірек үңілсек, заң – бұл біздің бостандығымызды тұншықтыратын тор емес, керісінше, сол бостандықтың өмір сүруін қамтамасыз ететін жалғыз тірек екенін түсінеміз.
Елестетіп көрейікші: егер ертең таңертең жер бетіндегі барлық заңдар, ережелер мен кодекстер өз күшін жойса не болар еді? Алғашқы бірнеше сағатта бұл абсолютті еркіндік сияқты сезілуі мүмкін. Кез келген жылдамдықпен жүруге, ешкімге есеп бермеуге болады. Бірақ бұл «еркіндік» лезде хаосқа айналады. Жолдарда қозғалыс тоқтайды, дүкендер тоналады, ал күштілер әлсіздердің құқығын ая