Тұрмыстық зорлық-зомбылық тек физикалық соққы map емес, бұл — моральдық, психологиялық және экономикалық тұрғыдан адамды жаншу. Көптеген құрбандар «ел не айтады?», «ұят болады» деген қорқынышпен немесе агрессорға материалдық тәуелділіктен уақытында көмек сұрамайды. Алайда, зорлық-зомбылық ешқашан өздігінен тоқтамайды, уақыт өте келе тек үдей түседі. Бұл мәселені отбасының ішкі шаруасы деп жасыру — қылмыстың жалғасуына жол беру деген сөз. Қоғам болып бұл тақырыптағы үнсіздікті бұзып, жәбірленушілерді қорғау — ортақ міндетіміз.