Үй – адамның өзін қауіпсіз сезінетін орны. Бірақ тұрмыстық зорлық-зомбылық орын алған жерде үйдің жылуы мен тыныштығы жоғалады. Оның ең ауыр салдарының бірі – зорлықты көрген адамның үнсіз қалуы.

Зорлық-зомбылық тек денеге келетін жарақатпен өлшенбейді. Қорқыту, кемсіту, балағаттау, бақылау, психологиялық қысым көрсету де адамның қадір-қасиетіне әсер ететін әрекеттер.

Кейде қоғамда «отбасының ішкі мәселесі» деген түсінік кездеседі. Алайда зорлық-зомбылықты жасыру мәселені шешпейді. Керісінше, оның қайталануына жол ашуы мүмкін.

Әр адам қауіпсіз өмір сүруге құқылы. Сондықтан зорлықтың алдын алу үшін жәбірленушіні ғана емес, зорлық көрсететін адамның мінез-құлқын өзгертуге бағытталған жұмыстар да қажет.

Баланың да отбасыдағы ахуалды сезінетінін ұмытпауымыз керек. Үнемі жанжал мен қорқыныш жағдайында өскен бала оны қалыпты қарым-қатынас деп қабылдауы мүмкін.

Үйде дауыс емес, түсіністік; қорқыныш емес, сенім үстем болуы керек. Отбасының беріктігі – үнсіз шыдауда емес, бір-біріне құрметпен қарауда.